Mustafa'yı tanımıyorum

Mustafa'yı izledim ben bugün.
Sevmedim.
Öyle sıkıcı öyle soğuktu ki!
Atatürk'ü izleyip sıkılmak mümkün olmaz sanırdım.
Sıkıldım.
Ama Atam'dan ötürü değil elbet.
Anlatıcıdan ötürü.
Gördük ki hem "kendi Atatürkü"nü anlatıp hem "belgesel çektim, her şey belgeli" ikilemine düşen Can Dündar
kapkaranlık,mutsuz,yalnız bir diktatör kurarmış kafasında kura kura
Atatürk diye.
Onca "belgesine,bilgisine" rağmen hem de
Peh!
Her dakikasında hıçkırarak izlediğim Sarı Zeybek nerde,
bu nerde?

Bu belge-bilgi sorunu değil oysa
Bu yalan doğru sorunundan çok öte bir sorun
bu o 1buçuk saate neleri nasıl koyduğun,hangi kelimeleri seçtiğin,
hangi görüntüleri kullandığın,
neleri nelere tercih ettiğin sorunu.
Genelde de olan budur zaten
Nesnellik ütopyadır,özneldir hayatlarımızın en sözde nesnel anları bile
Seçiciyizdir
ve bu seçiciliğimiz bizi ve çevremizi yönlendirir
Bir şeyleri yüceltir
Diğerlerini küçültürüz
Bir şeyler önemlidir,
Diğerleri önemsiz
Sıralamadır belirleyici
Seçilen kelimelerdir,cümlelerdir,
Öne çıkartılan özellikler ve gizlenmesi yeğlenen yanlardır.
Yoksa kusura bakmayınız ama bir Can Dündar değil Atatürk'ün kusursuz bir heykel olmadığını kavramış yüce zeka
Hepimiz biliriz bunu
Hepimiz de isteriz ki aslında daha iyi anlayalım,tanıyalım,bilelim onu
Onun yüce insanlığını,
Onun muhteşem liderliğini,
Onun nasıl olup da Atası olabildiğini bir milletin

Bunları da bilmiyoruz henüz
Bunlar da sır
Bunlar da muamma fazlasıyla
Ama bunları anlatmayı seçmedi Can Dündar
Bizi bize hatırlatmayı,
güç vermeyi,
Cesaret vermeyi,
Atamızın hep yaptığı gibi elimizden tutup ayağa kaldırmayı seçmedi
O mutsuz Atatürk'ü seçti
Yalnız Atayı
Sıkıntılı
Bunalmış
hep "Bitmiş"

Acaba,
Atatürk hangi yönünün anlatılmasını
Hangi yönününü yaşatılmasını
"Hatırlanmasını"
İsterdi dersiniz?

Hadi yapıcı olalım,
hadi işlevsel,pragmatik,akılcı
O mutlu Atatürk'ü tercih ederdi,
Güçlü, yılmayan,umutlu, ama hep insan
O sadece annesi O'na Mustafa desin isterdi
Halkı zaten O'na Atatürk demişti bir kere...