bozuğum sana dünya, görünme gözüme bu ara

Öyleyim. Gerçekten bozuğum. Yanlış yapıyorsun bence, kırıldım artık. Alttan almaktan yoruldum seni dünya, çünkü değişmeye niyetin yok. Umudumu tüketiyorsun,yüzümü düşürüyorsun artık iyice yere. Anlayışım neredeyse kalmadı sana karşı ,bir köşeye ayırdığım zor zamanlar için bile.

Öyle yakıyorsun ki bazen canımı...

Yeter,yapma artık. Kıyma masuma, kayırma arsızı diyorum,oralı değilsin. Birilerinin hatasının bedelini suçsuza ödetmekten bıkmadın. İçim kaldırmıyor izleyip izleyip de bir şey yapamamayı artık. Her şeyin bir sebebi var, sabırlı ol, göreceksinlerin de avutmuyor artık. Zira güvenmekten vazgeçiyorum sana sanki her seferinde. Ruhumdan ayrılır gibi; iyi niyetlerimin ellerini elveda diye sımsıkı tutup sıkar gibi; elimde değil olsa sizi bırakmazdım ki diye gözlerimi kocaman açar gibi, acıyla yutkunur gibi sonra...Yapma dünya,yapma.

İnanmak, gözü kapalı inanmak ve sineye çekmek sonra. Benden beklediğin bu mu?Nasıl kaldırsın içim? Bakıyorum etrafıma ışığından sebeplenmek için bir nebze olsun, hep hüzün, kızgınlık hep,küskünlük. Küstürmüşsün. Bilemiyorum,sen mi doğrusun, insan mı yoksa vicdan mı. Ama bil ki fazla gücüm kalmadı. Güzel olan ne varsa çirkinlikle bulamana gönlüm razı gelmiyor artık bilesin. Buncası çok bana, çok.

Sen ne dersen de, bence daha iyisini yapabilirsin. Bunca acı, bunca keder, bunca kan ve bunca ah inan sana bile çok dünya. Sana bile çok.

Yapma dünya. Yapma.